رمضان است،
از خداوند برای همه طلب خیر و سلامتی دارم.
---
آیات محکم و متشابه: معیار محکم بودن چیست؟ معیار متشابه بودن چیست؟
همه دعوای اهل دین با یکدیگر و با دیگران این است که همگان خود را عامل محکمات می دانند و ... اما همین که همه با هم اختلاف نظر دارند روشن می کند که احتمالا دعوایشان در امور متشابه است.
آنچه در این سالها دیده ایم با آنچه من از روح قرآن میفهمم تفاوت بسیار دارد، هرچند بسیاری هستند که اینگونه فکر نمی کنند و داعش و جنایتکاران ج.ا. را ماحصل محض همین قرآن می دانند.
فرمودند: تشویق جوانان به ترک میهن خیانت است.
ایشان این سخن گهربار را درباره برخی عوامل در دانشگاه ها فرمودند که جوانان را تشویق به مهاجرت می کنند.
اما نفرمودند که آیا تشویق عملی به ترک میهن هم خیانت است یا نه. مثلا گندزدن به همه امورات و سد کردن راه اصلاحات و تورم جنون آمیز و ... اینها را نفرموند. اصلا ایشان در حوزه تخصصی خودشان فقط فرمایش می فرمایند. حوزه تشخیص خیانت و خیانتکارانی که در دایره ایشان نیستند.
تا هنگامی که قدرت در دست یک نفر و یک گروه باشد، هیچ چیزی اصلاح نمیشود، بدتر از آن هنگامی است که قدرت در دست بازیگران دینی باشد. اینها به احدی رحم نخواهند کرد. درمانش کشیدن دندان فاسد است. راه اصلاحی ندارد.
گمان کنم که شبیه این را پیش از این هم نوشته باشم، باز هم می نویسم:
می فرماید:
اگر تو را استوار نکرده بودیم، چیزی نمانده بود که به آنها اندکی میل کنی.
من نه، شما نه. پیامبر!
داستان به این سادگی نیست. اگر خدای پیامبر او را نگیرد، پیامبرش منحرف میشود. من و ما کجای کاریم اگر خدایمان دستمان را نگیرد.
آ خدا،
پیامبرت را اگر نگه نمی داشتی از دست رفته بود، از ما چه توقع داری؟
این روزها دیدن سیطره و تسلط طالبان بر افغانستان برایم دردآور از گذشته است، انگار در یک آینه قدی تمام زشتی های خودمان بیرون زده است.
طالبان و حاکمان ایران بیشتر از هر روز دیگری شبیه هستند، شاید هم به همین دلیل است که این بار بین آنها توافقی شکل گرفته است.
روزهای پیش از انتخابات ریاست جمهوری است، و چقدر دردناک است دیدن و شنیدن مناظره ها.
تشطط آرا بیداد میکند و هر کدام از نامزدها برای خود داستانی می بافد.
هر کدام میگوید که برنامه هایی اجرایی برای حل مشکلات دارد. بسم الله. برنامه ها چیستند و کجا هستند؟ چه کسانی آنها را نوشته اند؟ و در کدام نهاد بررسی شده اند؟
هر کدام دم از تقویت پول ملی می زند و ریشه کن کردن فساد و فقر و ...
شما آقایان تا امروز کجا بوده اید که کار اینطور گره خورده است؟ تصدق سرتان، سالهاست منتظر قدوم شما هستیم. کجایید؟ ای کاش زودتر کشف تان می کردیم تا مشکلات کمتر می بود.
یکی از یارانه 450 هزار تومانی می گوید و اینکه مردم نگران منابع نباشند، دیگری از ریشه کن کردن فساد می گوید و آن یکی از پشیمان کردن امریکا و ... و این قصه ادامه دارد.
انتقادها هم همگی رو به دولت است و روحانی. انتقاد دیگری اساسا وجود ندارد. البته نمیتواند هم وجود داشته باشد، مگر آدمهای دست چین شده شورای نگهبان می توانند به امری فرای دولت روحانی انتقاد کنند؟ قبلا هم این بازی را دیده بودیم و البته نتیجه این بازی هم برایمان از روز روشن تر است.
بیشرف تر و بیا حیا تر از این جماعت قابل تصور نیست.
خامنه ای و باند او تا کشور را متلاشی نکنند، دست از این بازی کثیف بر نخواهند داشت. ایشان فرمودند که اتفاق حسنی دیگر رخ نخواهد داد. اگر اتفاقی قرار است رخ دهد، اتفاق حسینی است.
دقیقا صد سال قبل رضاخان قدرت قاجار را نابود کرد و بر مسند قدرت نشست. در طول این صد سال مردم ایران تغییرات بزرگی دیده اند، از موج تجدد تا بازگشت به فقه و ... همه اینها کار بازی دنیاست با ما. احمق کسی که گمان کند می تواند روش خود را تا ابد بر جامعه تحمیل کند.
سوره بقره، آیات 23 و 24: اگر درباره این قرآن تردید دارید، سوره ای مانند آن بیاورید و ... الخ
پرسش: فرض کنید که آدم با کمالاتی می نشیند و از متن خود قرآن استفاده می کند و چند آیه را کمی جابجا می کند و آنها را کنار هم میگذارد و آن را یک سوره جدید می نامد. از کجا می توان گفت که این سوره ساخته شده، همطراز بقیه سوره ها نیست؟ معیار و متر ما چیست؟
قطع ارتباط آدمها موجب جنگ میشود.
این مصاحبه را گوش کنید و بعد هم سخنرانی Ted مربوط به آن را گوش کنید.
حرف خانم مروا صابونی درباره نقش بی بدیل شهرسازی است. او میگوید که شهرسازی قدیم در شهر حمص آدمهای مختلف را به هم وصل می کرد، اما شهرسازی مدرن آدمهای مختلف را از هم جدا کرد. این جدایی آدمها را به جنگ کشاند و نتیجه اش مرگ و ویرانی شد و ...
هرچه بیشتر با آدمها حرف می زنم چند چیز برایم روشن تر می شود:
اول: آدمها حرف دلشان را در هزار توی کلمات مبهم می پیچانند و تمام تلاش خود را می کنند که منظور و مقصود خود را پنهان کنند. روشن حرف زدن و صریح بودن در مکالمات ما کمتر حضور دارد.
نمی دانم، اما انگار که گوینده احساس ناامنی می کند و می خواهد تا جای ممکن در امنیت باشد، بنابراین کلی گویی می کند.
به خود می گویم: شاید باید حس امنیت گوینده را تضمین کنم.
دوم: فلانی چیزی می گوید و تمام تلاش خود را می کند تا هم بگوید، هم نگوید (همان بند بالا). بنابر گفت و گوی ما، تصویری از منظور گوینده در ذهن من شنونده حک می شود. این تصویر به احتمال بسیار زیاد ربطی به موضوعی که گوینده در ذهن خود داشته ندارد. ما خیال می کنیم که حرف طرف مقابل خود را می فهمیم. سری تکان می دهیم و بلی بلی می گوییم. اما معمولا گفت و گوی ما کمکی به نزدیک کردن تصورات ما نمی کند. مولوی می گوید: هر کسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من. سر من از ناله من دور نیست ....
من این روزها تلاش می کنم که با پرسشگری منظور گوینده را بهتر بفهمم، اما خیلی اوقات برداشت ها از پرسش من اشتباه است.
ذهن من تصویری است، بنابراین مثال به من کمک می کند تا منظور گوینده را بفهمم، اما پرسش از منظور گوینده، خیلی اوقات منجر به مجادله می شود، چون تمرکز از مفهوم به مصداق منتقل می شود. اما اگر من شونده مصداق حرف گوینده را نفهمم، چگونه می توانم مفهوم حرف او را درک کنم؟
تا به امروز حدود دوازده سال از عمرم را در خارج ایران بسر برده ام. از خود می پرسیدم که نتیجه زندگی ام در این سالها برای وطنم چه بوده است. جوابم این بود که چند مقاله ای نوشته ام و در حال ترجمه یک کتاب کوچک هستم. فقط همین؟
فکر می کنم که شاید کمترین چیزی که بتوانم باز دهم بیان آموخته ها و مشاهداتم از پدیده شگفت انگیز "گفت و گو" باشد، به امید آنکه فایده ای برای برای خودم و احیانا دیگران داشته باشد. بخش بزرگی از تصور امروز من از پدیده گفت و گو مدیون برنامه های فوق العاده خوب و آموزنده شبکه رادیویی NPR است.
ما در فرهنگ امروز خودمان کمتر می دانیم که گفت و گو چیست. بگو مگو می کنیم، مجادله می کنیم، جروبحث می کنیم، قل و قال می کنیم، اما گفت و گو نه.
گفت و گو سخت است و احتیاج به مقدمه و لوازم متعددی دارد که کسب آنها ساده نیست.
اولین گام برای گفت و گو بیرون آمدن از پشت دیوارهایی که برایمان ساخته اند. این دیوارها قدمتی تاریخی دارند و هر روز هم بر ضخامت و هم بر انواعشان افزوده می شود. آنچه در پس دیوار پنهان می ماند هویت نام گرفته است و در پس دیوار ماندن هم دفاع از هویت تلقی می شود.
دیوار نژاد، مذهب، جغرافیا، زبان، آداب و سنن، جنسیت، طبقه اقتصادی، ... همه یک عملکرد مشترک دارند: جدا کردن ما از هم.
ما وقتی از هم جدا شدیم، اصلا بین ما حرف و دیالوگی شکل نمیگیرد، چه رسد به اینکه ما همدیگر را بفهمیم و ادراک کنیم.
در دوران دانشجوی در ویرجینیاتک با یک خانم استادی کار می کردم که یهودی بود. با هم خیلی صحبت می کردیم. او یه من یاد داد که بسیاری از احکام خود ساخته ملاهای یهودی فقط برای حفظ حلقه بسته جامعه اقلیت یهودی است و مطلقا دلیل دینی ندارد.
وقتی که بیشتر فکر کردم، فهمیدم که این مثال برای همه ما عمومیت دارد و اتفاقا چقدر هم خوب کار می کند.
این سخنرانی را ببینید.
