اندکی در این مثنوی تاخیر شد
...
داستان جنگ چهل روزه و آتش بس و تنگه را می دانیم و ... دو سه روز قبل ترامپ و پزشکیان سندی را امضا کردند که در ظاهر امر بسیار بسیار به نفع ایران است. اما بلافاصله متنی از سوی مجتبی خامنه ای منتشر شد که اما و اگر های زیادی را در جامعه بر ملا کرد و آغازگر مناقشات بسیاری شد. زمان نشان خواهد داد که به کدام سو می رویم، اما داستان ایران و اسراییل و امریکا پیچیده تر از چیزی است که با چند صفحه بتوان آن را آرام کرد. اسراییل در موضع ترس وجودی و قدرت ظامی است، بنابراین هر کاری خواهد کرد تا این مناقشه آرام نگیرد.
اما دیشب جناب نبویان ازنمایندگان مجلس و از مخالفان برجام در تلویزیون چنان حرفهایی زدند و اسنادی رو کردند که بیش از پیش شکاف در حکومت را نشان میداد. بلافاصله مدیر شبکه استفا دادند و شکایتی از او مطرح شد و ... اصلا معلوم نیست که که چه کاره است و ... همه اینها را گفتم که برسم به این موضوع اصلی:
حکایت حال این روزهای ایران شبیه دوران اشغال جزیره فاو در جنگ با عراق است. پیروزی نظامی در فاو، باعث توهم فرماندهان سپاه و مقامات کشوری و لشکری شده بود. در پشت جبهه آنها برای تقسیم قدرت با هم گلاویز شده بودند و آنچه نباید میشد، شد. عراق برنامه ریخت و چنان شکستی به ایران تحمیل کرد که تا سالها زخم آن بر پیکر ایران بود. نتیجه آن هم شد قبول قطعنامه ای که مدتها آن را رد می کردند. این بار هم آنقدر در توهم خود خواهند ماند و افسانه پیروزی در ذهن خواهند پروراند که به حریف اجازه پیروزی آسانی خواهند داد.
توهم آدمی را نابود می کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر