بیش از دو ماه است که فرمان در خانه ماندن، از ترس ویروس کرونا، در حال اجراست. مرگ و میرکم شده است، اما تا هدف اعلام شده هنوز فاصله داریم. در ضمن هنوز هم کسی نمی داند که آیا موج دومی در راه است یا خیر.
و سه روز است که از ساعت پنج عصر تا شش صبح حکومت نظامی است.
روز شنبه جمع کثیری در مخالفت با خشونت نژادی تظاهرات کردند، اتفاقی هم رخ نداد. بعد عده قلیلی آشوب کردند و آتش زدند و شیشه شکستند و ... و بدین ترتیب حکومت نظامی اعلام شد. کسی دستگیر نمی شود، اما فرمان وجود دارد تا اگر کسی اغتشاش کرد، پلیس بتواند او را دستگیر کند.
شهر مرده است. کسب و کارها تعطیل است و همه در نوعی سرگشتگی غوطه وریم.
در سراسر قرآن الگوی انذار خداوند و پیامبرانش درباره رستاخیز و پاسخ ناباوران و کافران تکرار میشود:
- بهوش باشید! رستاخیزی هست و مردگان برانگیخته میشوند و ... روز جزایی هست، دوباره برنگیخته می شوید و ...
+ کی؟ چگونه؟ بعد از خاک شدن بدنها و استخوانها؟ اگر راست میگویید یک نفر از درگذشتگان ما را زنده کنید. این همه گفته اید و تکرار کرده اید، ما تا وقتی نبینیم باور نداریم.
و پاسخ نوعا عتابی است از سوی خداوند:
- باور ندارید؟ به باران و زنده شدن خاک مرده نگاه کنید، به خلقت اول نگاه کنید، قدرت مطلق خداوند را ببینید، منتظر باشید تا ببینید و ...
دیالوگی است تکرار شونده در آیات قرآن بین خداوند و رسولانش و کافران.
پرده دوم:
ابراهیم، پیامبر بزرگ خدا که به گفته خداوندش ملکوت خداوند را دیده است و بارها آزمایش شده است و از میان آتش عبور کرده است و پسرش را قربانی کرده است و پسر دیگرش پیامبری است و ... همین سوال را از خدا می کند. می گوید که می خواهد قلبش مطمئن شود.
چهار پرنده برگیر، آنها را بکش، گوشتشان را مخلوط کن، بر سر کوه بگذار. آنها را صدا کن تا بسوی تو باز آیند.
ما کجا و ابراهیم کجا؟ ابراهیم خلیل خداوند است و ما نهایتا عوامی گدای رحمت و بخشایش.
او مجاز به پرسش است و پاسخ می گیرد، اما هنگامی که نوبت به کافران می رسد که شاید از روی عقل و نه از روی کینه و سیاه دلی می پرسند، پاسخ عتاب است و انذار و توقع چشم باز؟
من نمی فهمم! این چه حکمتی است. آن کسی که باید یقین داشته باشد چون هزار مرحله را قبلا طی کرده است، طالب دیدن است تا یقین کند و قلبش آرام گیرد. اما کسی که ادعایی ندارد و حتی کافر است، دلیلی می طلبد، پاسخ عتاب است و انتظار چشم بینا.
من نمی فهمم.
و داستان فقط مختص ابراهیم نیست. موسی هم میخواهد که وجه خداوند را ببیند. همان موسی که خدواند می گوید که او را برای خود ساختم. هم او که در بیابان شعله و نور خداوند را دیده است و ...
چند وقتی هست که می خواهم کمی بر آن اضافه کنم. داستان فهم ما از چگونگی وحی به پیامبر شاید مشابه فهم ما از کارکرد مغز یک فیزیکدان درجه اول باشد. اگر ما با خواندن داستان زندگی او و خواندن کتابها و مقالاتش و ... فهمیدیم که او چگونه به یافته هایش در دنیای فیزیک رسیده، آن وقت میتوانیم امید داشته باشیم که پدیده وحی را درک کنیم.
به گمانم این موضوع امری نیست که فهمیده شود، باید تجربه شود و احتمالا تجربه هر کسی هم مختص خود او خواهد بود. با این حال تجربه حال یک فیزیکدان درجه اول به نظرم به مراتب دست یافتنی تر از تجربه وحی پیامبرانه است.
دو نکته در باب این دستگاه کرونا یاب ساخته شده توسط دانشمندان بسیج:
اول: مخاطب سخنان و پروپاگاندای نظام احتمالا در سه دسته جای می گیرند:
دسته اول: کسانی که به هیچ وجه سخن ج.ا را باور ندارند. آنها بسته به سواد و شعور خود یا مسخره می کنند، یا می خندند، یا سکوت می کنند.
دسته دوم: آنهایی که هنوز ته امیدی به حکومت دارند و این اخبار را نقد دقیق می کنند. از ساده ترین جستجوی اینترنتی گرفته تا کاویدن گزارش ها و ...
دسته سوم: آنهایی که به نظام و حقانیت آن ایمان دارند و منبع اخبارشان 20:30 و منابر رسمی و مداحان حکومتی و امثالهم است. آنها کاری با جستجو و نقد و واکاوی ندارند. نظام و مقامات نظام گفته اند، پس می پذیرند، هرچند شاید در نهان دل هایشان هم اندک شکی داشته باشند. اما شک را نادیده می گیرند و در راه ایمان چشم و عقل را تعطیل می کنند.
مخاطب ج.ا و این نوع اخبارش کیست؟ دسته اول که نیستند. آنها سالهاست که طرد شده اند و نظام دامان مقدس خود را آلوده آنها نمی کند. دسته دوم، مختارند. آنها کار خود را می کنند. می ماند دسته سوم. مخاطب ج.ا. دسته سوم است که تمام سرمایه گزاری نظام برای نگه داشتن آنهاست. آنها باورمند هستند. احتیاجی هم به متقاعد کردن آنها نیست. آنها رام و آرام و اهلی هستند. در همه حال رام هستند. بره های سفید و آرام چوپان مقدس هستند. آماده قربانی شدن. آماده انجام وظیفه، آماده جانفشانی.
ایمان آنها یقینی است. آنها سپاه را قبول دارند، دولت را نه. دولت را سد راه تمام خوبی های متمرکز در شخص ولایت می بینند. آه، اگر بدخواهان می گذاشتند ولایت سکان را در دست گیرد و ...
نکته دوم:
نکته اول مهم نبود! اما این یکی مهم است.
من نگران کشورم هستم. من نگران مردم هستم، من نگران پدران و مادران مان هستم، من نگران خودم هستم.
چرا؟
چون بلندپایه ترین مقام نظامی کشور در صفحه رسانه ملی ظاهر می شود و از ابزار کشف کرونا پرده برداری می کند. دقت کنید که ایشان گروهبان فلان پادگان نظامی نیست. ایشان بلندپایه ترین فرد نظامی کشور است. فرمانده سپاه پاسداران است که تمام کشور را در قبضه قدرت گرفته و همه کارها به آنها ختم می شود.
من نگرانم!
اگر عقل این فرد و افراد هم کسوت ایشان اینقدر کم است که فریب این اسباب بازی را می خورند، چه انتظاری از اینان است در برابر مسایلی که کمی پیچیده تر هستند و احتیاج به تعقل دارند؟
چقدر فریب دادن این جماعت ساده است.
و چقدرو تا کی ما باید تاوان نادانی این ابلهان را بدهیم؟
عمر آدمیزاد محدود است. چند نسل باید قربانی حماقت و نادانی این جماعت بیسواد شوند؟
چندین هفته است که تمام دنیا را ویروسی تحت تاثیر خود قرار داده است. بسیاری ازکسب و کارها متوقف شده اند و میلیونها نفر بیکار شده اند. میلیونها نفر خانه نشین شده اند و بیمارستانها مملواز بیماران است و ...
موج بیماری از چین و ایران و اروپا به امریکا رسیده است و مردم کم و بیش ترسیده اند.
نوروز است.
اما خبری از تبریکات همیشگی نیست.
مردم در گوشه های خود خزیده اند تا جانشان در امان باشد. سرها در گریبان است.
جهل و خرافه چه از نوع دینی و چه از نوع شبه علمی هم مشتریان پروپا قرص خود را دارد و بازارش گرم است.
بازارهای مالی و پولی سقوط کرده اند و اتفاقی رخ داده است که هرگز کسی آن را یک ماه قبل پیش بینی نمی کرد.
امیدوارم که این اتفاق و شیوع این بیماری کمی آگاه مان کند.
در خشت و گل عنصری هست که در وصف نگنجد. خشت و گل و کاشی لاجوردی و خط کوفی بهترین ترکیب دنیا هستند.
اینجا طهران است. همان تهران درهم و برهمی که در آن نمی شود نفس کشید. این اثر ظریف را کدام دست پینه بسته ساخته؟ در دلش چه سرَ عشقی بوده؟ چه چشم هایی آن را دیده اند؟ کدامشان با آن هم نفس شده اند؟ نسل ما شاید آخرین بیننده این دیوارها باشد.
برای ترامپ و افسران ارشد امریکایی کشتن آدمها مانند بازی آتاری است، دکمه ای فشرده می شود و گروهی آدمیزاده خاکستر می شوند. اما برای آنانی که در آن منطقه آشوب زده زندگی می کنند امر دیگری است: جنگ است و تمام تبعات نکبت بار آن، بیکاری است و فقر و درد و آشوب و بی آبی و بیکاری و ...
نسل پدران ما شبهای جنگ با صدای رادیو می خوابیدند، ما فرزندان آنها، با گوشی تلفن، که هر از گاهی اخبار را مروری کنیم تا ببینیم که فلان بیشعور لعنتی در تویتر چه گفته و بهمانی چه عکس العملی نشان داده. انگار که چرخه مرگ و جنگ و جنایت پایانی ندارد.
