بیش از دو هفته از آغاز جنگ می گذرد. طرفین همدیگر را می زنند و مردم و زیرساختها و خانه ها و ... آسیب می بینند. تماس با ایران عملا ناممکن است، مگر اینکه از آن سمت تلفن بزنند. دولت ترامپ مانند همیشه سردرگم است و برنامه ای ندارد، اما سمت اسراییلی دقیقا می داند که چه می خواهد: ویرانی گسترده ایران و کشیده دندان قدرت نظامی ایران و سپس رها کردن مردم با انبوهی از مشکلات. یک دولت بی قدرت و بی ثروت و بی اختیار هم بماند تا سیل مهاجرین به اروپا سرازیرنشوند. خامنه ای جدیدی هم بر سر کار آمده که نه کسی او را می شناسد و نه از او صدا و سخنرانی و کاری دیده شده است. یک بیانیه داده است و والسلام! جریان موشک و پهبادهای ایرانی هنوز به سمت کشورهای عربی و اسراییل برقرار است. اسراییلی ها ایست های بازرسی را در شهرها می زنند و هنوز امید دارند که مخالفان به خیابان بیایند. این ها مردم ایران را نشناخته اند. فعلا تخریب است و تخریب. احتمالا حکومت می ماند، عصبانی تر از قبل و بی پول تر و خشن تر. بر می گردیم به سالهای دهه شصت و احتمالا دستاوردهای مبارزات مدنی بر باد می رود و باید از اول ساخت. اما این بار جامعه هم خشمگین تراز قبل است و مستاصل. برنامه اسراییل و توهمات خامنه ای و بله قربان گویی های مزدوان وطنی و فساد ساختاری و ... همه با هم در حال قتل عام ملت ایران و هویت ایرانی و تمام داشته های ماست.آنچه نیست، ادمهایی از جنس ماندلا و گاندی است که حرف عمیق و جاافتاده ای داشته باشند و مردم پشت سر آنها حرکت کنند.آنچه هست دلقکی است بغایت پخمه و بیسواد که در خیالاتش نوروز در تهران خواهد بود و بزودی تاج بر سر خواهد گذاشت و ...
